كه مهد قرب حق است و محل الطاف كرم ، جاى پاك جز پاكان را به خود راه ندهد و دلهاى مؤمنان كه به آب توحيد شسته و به جاروب حسرت رفته و بساط مهر ازل در آن گسترده و از علايق و اغيار خالى گشته ، لاجرم محل خرگاه قدس كشته و ميدان مواصلت حق شده ! پير طريقت گفت : الهى ، نزديك نفسهاى دوستانى ، حاضر دل ذاكرانى ، از نزديك نشانت مىدهند و برتر از آنى ! از دورت مىجويند و تو نزديكتر از جانى ، ندانم كه در جانى يا جان را جانى ؟ نه اينى و نه آنى ! جان را زندگى مىبايد تو آنى ، چه خوش گفت آن جوان‌مرد : بمير اى حكيم از چنين زندگانى * كزين زندگانى چو ماندى بمانى ! از اين جيفهء كلبه ، مرگت رهاند * كه مرگ است سرمايهء زندگانى ! كند عقل را فارغ از لاابالى * كند روح را ايمن از لن‌ترانى 30 - وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ . آيه . اگر خطاب از مخلوق رفتى عين شكوى بودى ، و گله به دوستان از دشمنان كردن ، تحقيق وصلت و تشريف دوستان باشد ! خداوند مىفرمايد : بيگانگان و دشمنان ما را به سزاى ما صفت نكردند و حق خداوندى ما نشناختند ! و حرمت نداشتند : فرزند آدم مرا دروغ‌زن گرفت و نرسد او را كه مرا دروغ‌زن كرد ! و ناسزا گفت و نرسد او را كه مرا ناسزا گويد . اما آنچه ما را دروغ‌زن گفت اين است كه گفت : پس از آنكه مرديم ما را باز نيافريند ! و من همانم كه اول بودم ، در اول نبود بيافريدم و از آغاز نو ساختم به آخر باز آفرينم ! چنان كه اول آفريدم ، كه نه اول بر من آسان‌تر از آخر ، من همانم كه بودم قادر به كمال ، مقدّر ذو الجلال ، لم يزل و لا يزال ، و اما ناسزا كه فرزند آدم به ما گفت : خداى را فرزند گرفت ! نه چنان است كه او گفت ، كه من يگانه و يكتايم ، بىزن و بىفرزند ، بىخويش و بىپيوند ، بىنظير و بىمانند ، منم در ذات يكتا ، در صفات بىهمتا ، پاك از و صفها ، جبّار حكيم ، دانا و قدير ، غفّار و رحيم . [ آيات 39 - 34 ] ( تفسير لفظى ) 34 - يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْأَحْبارِ وَ الرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ . اى كسانى كه ايمان آوردند ، بسيارى از دانشمندان جهودان و ترسايان مالهاى مردم را به ناروائى و نابايستى و ناشايستى مىخورند و مردمان را از راه خدا باز مىدارند ، و كسانى كه سيم و زر را گنج مىنهند و آن را در راه خدا خرج نمىكنند آنان را به عذابى دردناك بشارت ده ! 35 - يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ . آن روز كه آن را مىتاوند و با آن در دوزخ آتش مىافروزند پس پيشانى آنها و پهلوهاى آنها و پشت‌هاى آنها داغ مىكنند ( و به آنها مىگويند ) اين است آن گنجى كه براى خودتان اندوختيد پس بچشيد گنجى را كه خود نهاده‌ايد ! 36 - إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ . شمارهء ماه‌ها در كتاب خدا نزد خداوند 12 ماه است ، از آن روز كه آسمانها و زمين را آفريد ،